5.27.2012
 Wspominamy dzisiaj I sobór powszechny zwany też soborem nicejskim I. Rozpoczął on swoje obrady 25 maja 325 roku.

Jedną z głównych przyczyn zwołania soboru była herezja głoszona przez Ariusza. Pochodził on z Libii i twierdził, że Jezus został stworzony przez Boga Ojca ("Syn Boży został stworzony z nicości i był czas kiedy nie istniał"). Swoje teorie wykładał w kazaniach głoszonych od 318 roku. Jego tezy miały wielu przeciwników jak i zwolenników. Sprawę miał załatwić synod aleksandryjski (320r.), na którym potępiono Ariusza i jego nauki, a jego samego (podobnie jak kilku jego zwolenników) wyłączono ze wspólnoty Kościoła.

 Ariusz mimo ekskomuniki nadal miał wiernych sojuszników. Między jego zwolennikami i przeciwnikami toczyła się ożywiona polemika piśmiennicza. Jednym z jego przeciwników był biskup Aleksander, który wystosował do wszystkich biskupów wschodu encyklikę potępiającą Ariusza. Wszystko to zaogniło tylko problem zamiast go rozwiązać.

 Panujący wtedy cesarz Konstantyn Wielki zadecydował o zwołaniu soboru, który miał zapewnić jedność w Kościele. Zapewnił biskupom bezpłatną podróż i utrzymanie. Liczba uczestników soboru nie jest znana - Atanazy (diakon Aleksandra) twierdzi, że wzięło w nim udział 300 uczestników.
 Biskupi w przerwach między intrygowaniem i oskarżaniem się anonimowo przed cesarzem potępili herezję Ariusza.
Jeden z uczestników - Euzebiusz z Cezarei zaproponował aby przyjąć wyznanie wiary używane w jego lokalnym kościele. Po długich obradach biskupi dodali do tekstu zaproponowanego przez Euzebiusza poprawki i uzupełnienia. Wynikiem ich pracy było tzw. nicejskie wyznanie wiary. Jego tekst można znaleźć chociażby na PrawieWszystkoWiedzącej CiociWiki pod tym linkiem.

 Ariusz odmówił podpisania symbolu nicejskiego. Zgodnie z tzw. anatematyzmami (ostatni akapit tekstu) został on więc wyłączony ze wspólnoty Kościoła i uznany ostatecznie za heretyka.

 Drugą istotną sprawą, ktorą zajmował się sobór była data świętowania Wielkanocy. Ojcowie soborowi ustalili, że będzie ona przypadać na niedzielę po żydowskiej dacie 14 Nisan. Odpowiadało to niedzieli po pierwszej wiosennej pełni Księżyca. Ustaleniem daty miał zajmował się Kościół aleksandryjski i co roku ogłaszać ją innym wspólnotom lokalnym.

 Obrady soboru zakończyły się miesiąc po ich rozpoczęciu.

 Nicejski symbol wiary został następnie wzbogacony w zakresie nauki o Duchu Świętym. Zgodnie z tradycją (historycy są co do tego sceptyczni) nastąpiło to na soborze w Konstantynopolu w 381 roku. Powstał tzw. nicejsko-konstantynopolitański symbol wiary, który jest używany do dziś w czasie liturgii.

Jest to też modlitwa używana przez wiejskie babki zamawiające choroby. Ma być to wyraz wiary w to, że chorych uzdrawia Jezus i Duch Święty i z szatanem nie ma to nic wspólnego. Jak powiedziała mi jedna z babek - gdyby jej moc pochodziła od szatana "Wieruju" zamiast pomagać nasilałoby tylko objawy.

0 komentarze:

Prześlij komentarz

Szukaj na tym blogu

Łączna liczba wyświetleń

Archiwum

Obserwatorzy

Kontakt

mail: verm@onet.pl